De geschiedenis van een nieuwe weg

Zestig jaar plannen maken en besluiten

De geschiedenis van de Noordelijke Randweg begint al in de jaren 30. Al in 1938 werden de eerste plannen op de kaart gezet om aan de noordzijde van Den Haag aan te sluiten op het rijkswegennet. De oorlog en wederopbouw verhinderden echter de realisatie hiervan.

De plannen werden in 1956 concreter, toen een tracé voor de weg werd vastgesteld. Van aanleg kwam het overigens niet.

Begin jaren 70 leek de Verlengde Landscheidingsweg, zoals de weg destijds genoemd werd, vrij baan te krijgen. Er werd zelfs al begonnen met de uitvoering. Zo werden in Voorburg alvast kolommen gebouwd voor viaducten, die de Verlengde Landscheidingsweg over het Oosteinde en de Mgr. van Steelaan moesten voeren. Begin juni 2001 zijn de kolommen gesloopt.

Jaren '80: plannen weer actueel

Al die jaren was goed te zien hoe de weg zou moeten gaan lopen: een brede strook werd altijd vrijgehouden van bebouwing. Met uitzondering van de gemeente Voorburg zagen de betrokken overheden de Verlengde Landscheidingsweg nog steeds als een van de oplossingen voor de toenemende verkeersdruk op de wegen en in de wijken van de Haagse regio.

In de jaren 80 kwam het oude plan weer boven tafel. Daarna volgde een lange periode van soms moeizaam bestuurlijk overleg. Zo werd binnen het gemeentebestuur van Den Haag verschillend gedacht over de wenselijkheid van de Verlengde Landscheidingsweg. Daarbij werd de noodzaak van de weg afgezet tegen de inbreuk die de aanleg zou maken op bijvoorbeeld het landschap rond het Hubertusduin.

1990: tracéstudie/MER

Om tot een afgewogen besluit te kunnen komen, besloten rijk, provincie en gemeente Den Haag in 1990 om een studie uit te voeren. Het werd een combinatie van een tracéstudie en een milieueffectrapportage (MER).

Daarin werden, naast de realisatie van de nieuwe verbinding, ook verschillende alternatieve oplossingen onderzocht. De studie bracht alle gevolgen in beeld die de aanleg van de weg heeft voor de omgeving en de mensen die daar wonen.

De uitkomst van de studie was dat de voorkeur uitging naar een weg met een regionaal karakter en een stedelijke vormgeving. Grootschalige oplossingen werden in de studie afgewezen. Wel kreeg de minister het advies het oorspronkelijke ontwerp enigszins aan te passen.

Op basis hiervan wijzigde het rijk ten eerste de plannen voor de weg in de gemeente Voorburg. Besloten werd dat de weg tussen de Vliet en de Veurselaan verdiept aangelegd zou worden, om de hinder voor de nabijgelegen woonwijken te beperken. Een tweede aanpassing van het oorspronkelijke ontwerp was de verbreding van de Landscheidingsweg naar 2x 2 rijstroken en de aanleg van de Hubertustunnel tussen de Van Alkemadelaan en het Hubertusviaduct. Hierdoor krijgt de Noordelijke Randweg een grotere capaciteit en kan het verkeer uit de aangrenzende Haagse wijken worden weggezogen. Ook maakte de studie duidelijk dat de aanleg van de verbinding - inmiddels Noordelijke Randweg Haagse regio gedoopt - sluipverkeer in Wassenaar zou kunnen opleveren. Daarop werd besloten verkeersbeperkende maatregelen te treffen op het kruispunt met de Wittenburgerweg in Wassenaar. Tevens is het kruispunt met de N44 aangepast. Doel van deze laatste aanpassing is het doorgaande verkeer op de N44 vrij baan te geven en de kans op filevorming tijdens de spitsuren belangrijk te verkleinen..

1994: Noordelijke Randweg komt er

Intussen kon in 1994 uiteindelijk worden besloten tot de aanleg van de Noordelijke Randweg. Maar ook daarna namen het rijk en de gemeente Den Haag nog een belangrijke beslissing.

De Hubertustunnel wordt in Den Haag verlengd tussen het TNO-terrein en de Van Alkemadelaan. De keuze voor deze lange tunnel - de Hubertustunnel - lost veel problemen in één keer op. Daarbij gaat het in het bijzonder om de geluidsoverlast en de leefbaarheid voor de direct omwonenden.

Ten slotte besloot de gemeenteraad van Den Haag in juni 2000 dat de Hubertustunnel volgens een nieuwe boortechniek mag worden aangelegd. Dat werd mogelijk nadat de minister extra geld had toegezegd voor de toepassing van een experimentele boortechniek. Dankzij de keuze voor boren in plaats van graven, blijft ook tijdens de bouw het duin ongemoeid.

Bij de nadere uitwerking van het ontwerp werd mede op verzoek van Wassenaar de aansluiting met de Rijksstraatweg nog aangepast. In aanvulling op de eerdere plannen werd gekozen voor een verdiepte weg voor het doorgaande verkeer op de Rijksstraatweg. Hiermee ontstaat een aansluiting met drie verdiepingen. De Noordelijke Randweg op een viaduct; gelijkvloers het afslaande verkeer; verdiept het doorgaande verkeer op de Rijksstraatweg.

Een diepgaand meningsverschil bleef er tussen het rijk en de gemeente Voorburg. De gemeente bleef van mening dat de nadelen van de nieuwe weg niet zouden opwegen tegen de voordelen. De meningsverschillen tussen rijk en Voorburg liepen in 1995 zo hoog op, dat de toenmalige Verkeer & Waterstaatminister Jorritsma uiteindelijk de provincie verzocht een aanwijzingsprocedure in te zetten. Dit dwong de gemeente om binnen een jaar een bestemmingsplan vast te stellen. Intussen had een projectontwikkelaar een alternatief plan voor inpassing van de weg voorgesteld. De gemeente greep uiteindelijk de grote bestuurlijke druk aan om dat alternatieve plan Sijtwende te ondersteunen. Hierbij wordt de aanleg van de weg gecombineerd met de nieuwe woningbouwlocatie Sijtwende. In 1996 stemde minister met deze plannen in en stelde extra geld ter beschikking. In Voorburg wordt de Noordelijke Randweg daardoor grotendeels overkapt, wat extra ruimte biedt voor woningen en groen.

2008: klaar

Zo wordt de Noordelijke Randweg N14 na zestig jaar plannen maken nu daadwerkelijk aangelegd. In 2008 moet alles klaar zijn. En al is het idee van de noordelijke verbinding dan al oud, de plannen zelf zijn in de tussentijd dus ingrijpend veranderd. Een geboorde tunnel door het Haagse Hubertusduin: daar had een halve eeuw terug niemand aan durven denken. Om maar niet te spreken van een holle dijk met woningen erop en een weg erin.